Matige Wedstrijd, Machtig Stadion

Zaterdagmiddag 23 januari 2010 opende het Cape Town Stadium voor het eerst haar deuren.

Het werd een middag die Kaapstad nog lang zal heugen. Maar niet om het voetbal. De grootsheid van het momentum van de dag stond in schril contrast met de daadwerkelijke voetbalwedstrijd. Het ongeevenaarde spektakel dat de middag had kunnen zijn, bleef uit. 

Dat de middag voor de organisatie vooral als ‘testcase' gold, was duidelijk. De magere hoeveelheid supporters (een voorzichtige 20.000 op een totale capaciteit van 68.000), het ietwat amateuristische niveau van de optredens en speeches en, niet om het minst, het niveau van het spel dat de spelers van Ajax Cape Town en Engen Santos - dé clubs van Kaapstad - lieten zien.

Een Zuid-Afrikaanse journalist naast ons zei het heel treffend: "This afternoon, the occasion was greater than the game."

Security? Check!
Elke auto die het stadionterrein betrad, werd gecontroleerd door politiehonden. Tasjes werden geïnspecteerd. Mensen gefouilleerd. Ondanks discussie voorafgaand aan de opening, werd in de horeca in het stadion toch drank verkocht. Maar, zo meldde de coördinator van het project na afloop, er vonden tijdens en na de wedstrijd geen incidenten plaats.

Een luttele 1000 man politie en een paar honderd stadionmedewerkers zorgden voor een - ogenschijnlijk - vlekkeloze generale voor het 450 miljoen euro kostende project dat Cape Town Stadium heet.

Na het officiële gedeelte - waarbij het stadion op alle religieuze wijzen gezegend werd - openden burgermeester Den Plato en voormalig burgermeester Helen Zilla (tegenwoordig gouverneur van de Westkaap) het stadion.

Sing and blow along met Freshly Ground
Freshly Ground, een van Kaapstad's meest bekendste bands, mocht een paar van hun deuntjes laten horen. Verbazingwekkend genoeg kregen zij geen mooie, centrale plek op de middenstip, maar was voor hun slechts een picknickkleedje aan de zijkant van het veld neergelegd.

De speeches en optredens markeerden de enige momenten waarop het verder non-stop geluid van de vuvuzuela's even verstomden.

En de wedstrijd. Ach ja. Dat de clubs respectievelijk vierde (Santos) en zevende (Ajax) staan, is af te zien aan het spel. Zoals Foppe de Haan het in de persconferentie voor een kleine honderd nationale en internationale pers na afloop, in lieflijk steenkolen-Engels, zei: "In the beginning we were playing the ball in the feet of the opposite players all the time." Gelukkig liet Santos ook niet het beste van z'n spel zien.

Nee, voor het voetbal had deze zaterdagmiddag niemand naar het stadion hoeven komen. Het spannendste moment van de wedstrijd voltrok zich ver in blessuretijd van de tweede helft. Keeper Hans Vond redt op de inzet van een kopbal slechts enkele meters voor het doel. Hulde voor Hans. Na 93 minuten prijkt nog altijd een treurige 0-0 op het scorebord, een fraaie reflectie van de voorgaande anderhalf uur.

Het juichende en joelende publiek vormde een mooier schouwspel dan de mislukkende acties - en pogingen daartoe - van de spelers op het veld. Waves, dansjes en de galmende vuvuzuela's trokken verreweg de meeste aandacht. De gezamenlijke gevoelens van trots op het stadion waren van de gezichten af te lezen. En dat is een mooi plaatje om te zien.

Nederlanders en penalty's... Het blijft lastig!
Op de valreep kondigt de stadion speaker aan dat bij een gelijkspel de wedstrijd door middel van penalty's beslist zal worden. De verlenging wordt voor het gemak even overgeslagen.

Een beknopte samenvatting van het kwartier dat volgt: Santos scoort, Ajax scoort, Santos scoort niet (mooie redding Vonk) Ajax, scoort, Santos scoort, Ajax scoort niet maar de penalty moet overgenomen worden (voor het gemak wordt niet vermeld waarom) en in tweede instantie wel benut, Santos scoort, Ajax heeft de beslissende penalty op de voet, de spanning in het stadion neemt toe), keeper en aanvoerder Hans Vonk neemt een aanloop, scoort niet , de bal moet wederom overgenomen worden (en waarom blijft wederom giswerk - stond de keeper te ver uit z'n doel of zat Vonk's shirt te diep in zijn broek?), Vonk schiet huizenhoog over, Santos is terug in de race, Sudden Death, Santos scoort, Ajax scoort niet... and we have a winner!

Voetbalminnend publiek kon de laatste minuten gelukkig toch nog z'n lol op. Eindelijk verplaatste de spanning zich van de tribune naar het veld. En daarmee sprak Foppe de Haan na het fluitsignaal met recht van een "spectacular day of football."

‘Dutch Grass'
Foppe is sinds een paar maanden coach van Ajax Cape Town. Zoals deze middag bleek, heeft hij nog een flinke klus voor de boeg om zijn elftal naar een hoger plan te trekken. Humor heeft de Fries overigens wel. Toen een journalist hem tijdens de persconferentie vroeg naar zijn eerste ervaring in het nieuwe stadion antwoordde hij - met een knipoog - "It was great. I liked the grass very much. It was real Dutch grass." De zaal gniffelde. Die Foppe toch.

Door Inge Abraham