Het verdriet van Oranje ... en ook een beetje van mij

Wat het WK wel niet met je kan doen

Het is officieel: ik geloof niet meer. Ik geloof niet meer in Mani de Parkiet uit Singapore die een Nederlandse winst voorspelde op Spanje. Ik geloof niet meer in het dragen van de juiste kleding tijdens een wedstrijddag. Ik geloof niet meer in de voorspellingen van huisgenoten.

Ik geloof niet meer in de plastic beker en al helemaal niet in het springen op 1 been en het in de linkerhand houden van mijn biertje. En wat die Octopus ook voorspelde, daar geloof ik ook niet meer in.

Huilen om Oranje
Wat het WK wel niet met een mens kan doen. Herinner je je mijn vorige blogs nog? Ik lachte om mannen die huilde na het verlies van Oranje. Nu ben ik zelf zo iemand. Ik huilde gisteravond nog net niet, maar ik voelde me wel zwaar $#$%. En nog steeds.

De kater blijft niet uit na zo’n wedstrijd. Ik rijd terug van het Fan Park met twee vriendinnen. Het is stil in de auto. Op straat zie ik wat teneergeslagen Oranje-supporters lopen. Een jongen zit in een hoekje, hoofd in zijn handen, zijn vlag hangt verloren om zijn nek. Zijn schouders schokken. I feel him…

Fantastische sfeer
Het gaat niet alleen om deze wedstrijd, het gaat om het hele WK. Ik zit hier in het land dat de kampioenschappen organiseert, heb de sfeer geproefd, de (tijdelijke?) vereniging tussen zwart en blank gezien en de meest fantastische mensen ontmoet. Niet alleen Oranje heeft het verdiend, niet alleen de supporters, maar ik ook!

Ik krijg het bijna niet uit mijn keel, maar Spanje heeft het verdiend. Ze waren beter. Zo, dat is gezegd.

Schuld van de scheids?
Ik zou graag de scheids de schuld geven – dat verdient hij ook wel een beetje – maar uiteindelijk moest Oranje het toch echt zelf doen. En ze kregen het niet voor elkaar. Toch ben ik trots op het Nederlandse elftal. Niet eerder was ik zo begaan met een elftal, zo betrokken bij voetbal en zo betrokken bij de fans en bevolking.

Daarom geef ik mezelf een dag: een dag om het te verwerken, een dag om me er rot over te voelen. Daarna gaan de schouders er weer onder en ga ik weer volop genieten van de prachtige stad waar ik voor korte tijd mag wonen. Kaapstad helpt mij er wel doorheen.

En dan is er nog Brazilië 2014. Tegen die tijd hoop ik weer te geloven. Maar eerlijk gezegd geloof ik daar nu zelfs ook nog niet in…

---

Ben je nu al helemaal klaar met dat zwaarmoedige gezeur? Zoals je al leest: gun me een dag, volgende keer is het weer pure vrolijkheid op de blog 'Elske in Zuid-Afrika'.