Uitgaan in Nachtclub St. Yves in Camps Bay

Nederlands model Maxime maakt nachtleven van Kaapstad onveilig

Maxime Boegem (20) kwam in januari vanuit Hilversum naar Kaapstad om door te breken als Nederlands model in Zuid-Afrika. Af en toe houdt ze ons op de hoogte van haar avonturen in de modellenwereld in Kaapstad.

Met zo’n vijf castings gemiddeld per dag ontmoet je een hoop andere modellen.  Hierbij viel het me voor het eerst op hoeveel andere Nederlandse meisjes er in Kaapstad zijn. Veel ervan sprak ik regelmatig en dat was erg gezellig.

Voor zover ik begreep zaten ze allemaal in modellenappartementen en bestond hun leven voornamelijk uit overdag van casting naar casting gaan, daarnaast een beetje op het strand hangen en iedere avond uit naar een van de vele nachtclubs of disco’s in Kaapstad. Daar ben ik een beetje een uitzondering op, maar toen ik door één van de andere modellen uitgenodigd werd om een keertje mee uit te gaan, leek dat me best leuk.

Op zaterdagavond vertrokken we richting Camps Bay. Ik was met een aantal meisjes van hetzelfde bureau als waar ik zit, en twee bekende Nederlandse modellen die ik via hun had ontmoet.

Het nachtleven van Kaapstad: Cocktails bij Caprice
Op naar Camps Bay dus. Eerst coctails drinken bij Caprice, één van de hipste clubs van Kaapstad, om vervolgens door  te gaan naar St. Yves om te dansen. Toen we bij St. Yves aankwamen moesten we allemaal op hoge hakken een enorme trap beklimmen (wat na een aantal coctails niet heel gemakkelijk meer ging).

Eenmaal boven aangekomen zag ik een enorme rij, het laatste waar ik op zat te wachten met mijn voeten die nu al pijn deden door de knellende pumps. Tot mijn verbazing liepen mijn mede modelletjes zelfverzekerd langs de rij en zwaaiden voor de neus van één van de twee uitsmijters met een roze pasje: Lang leve de Model Pas.

Ze zeiden me dat ze er ook eentje voor mij zouden regelen bij binnenkomst. ‘Toch leuk, nooit in de rij en een gratis glas Moët bij binnenkomst?’ Ik knikte enthousiast en was vol verwachting op wat me binnen te wachten stond. Binnen zei de ‘doorbitch’ op misgunnende wijze dat de pasjes helaas op waren, maar toen de manager zag met wie ik was bleek hij er nog wel één in zijn portemonnee te hebben.

De hele modewereld van Kaapstad bijeen
Eenmaal boven zag ik een mooie ruime club, waar een strak wit interieur mooi afstak tegen de zeer modieuze outfits van het publiek. Op dat moment was ik erg blij dat ik toch mijn pumps had aangetrokken, aangezien ik geen meisje zag staan zonder torenhoge hakken.

De ruimte binnen liep over in een groot balkon, wat me erg aan de Bloemendaalse clubs als de Republiek  deed denken – vooral door de grote loungebanken en de housenummers die voorbij kwamen.

Er waren twee grote strakke bars en een apart gedeelte: de VIP Lounge. De groep waarmee ik was zagen al snel bekenden en bij het voorstellen ontmoette ik andere modellen, fotografen, visagistes en stylistes. Dus dit is waar de modewereld van Kaaptad zich verschanst!

Toen we allen met ons (gratis) glas Moët in de hand stonden, werden we al snel benaderd door verschillende jongens die vroegen of we hun wilden ‘joinen’ in de VIP Lounge. We bedankten vriendelijk. Als derde kwam een klein Aziatisch vrouwtje enthousiast op ons af kwam om te vragen of we ‘echte modellen’ waren en zo ja, of we even bij haar baas wilde komen zitten aangezien die jarig was.

Eén van de meisjes kreeg ons zover en voor ik het wist zaten we in de VIP Lounge met een Amerikaanse zakenman en zijn Personal Assistant weer gratis champagne te drinken. Ze zeiden beiden geen woord dus na het tevergeefs proberen een gesprek aan te knopen, hebben we vriendelijk bedankt en gingen we dansen.

Liefdesverklaring in ruil voor gratis champagne
Na weer twee gratis rondjes bood ik aan om een rondje drankjes te halen. Nadat ik bij de bar shotjes Patron Caffé en Champagne had besteld kreeg ik een vreemd verzoek van de man achter de bar, wie de eigenaar bleek te zijn. Als ik tegen één van mijn mede-modelletjes zou zeggen dat hij van haar hield mocht ik alles gratis meenemen! Een handkus van dit meisje later stonden we met een rondje gratis drankjes op de dansvloer.

Tegen tweeën zei een van de meisjes tegen me dat ze - na alleen een beetje sushi te hebben gegeten - zo’n trek had en vroeg ze of ik met haar mee wilde wat gaan eten. Verder wilde niemand mee dus een paar minuten later zaten we lachend pizza te eten.

Toen ik zag hoe ze de stomende kaaspizza naar binnen werkte en met volle mond zei dat ze zo blij was dat ik ook van pizza hield, wist ik dat ik dit meisje het meeste mocht van allemaal. Toen we terugkwamen was de deur gesloten, maar ze wist uiteraard nog een privé-ingang, waar de eigenaar ons vriendelijk lachend weer binnen liet.

Tegen de tijd dat ik mijn voeten niet meer voelde door de alcohol en de moeheid erin begon te hakken, zongen de meisjes waarmee ik was luid en niet meer bepaald duidelijk: ‘en we gaan nog niet naar huis! Nog lange niet, nog lange niet!’ De moed zakte me lichtelijk in mijn knellende pumps, maar nog steeds had ik het wel naar mijn zin.                                                                                                

Uitgaan bij St. Yves = Netwerken!
Op een gegeven moment raakte ik aan de praat met een fotograaf die vroeg of ik net was aangekomen. Eigenlijk zat ik hier al ruim een maand, en toen ik dat zei riep hij heel verbaasd hoe ik zonder hier uit te gaan dan werk had gekregen.

Nu begreep ik hoe het wereldje werkelijk in elkaar steekt; netwerken. Bij een beetje navragen bleek dat het zeer gemakkelijk was om hier een gratis testshoot te regelen, en sommige meisjes hadden er zelfs grote opdrachten aan over gehouden. Misschien moest ik toch maar wat vaker uitgaan.

Rond een uurtje of vijf waren we nog als één van de laatsten over en gaf het meisje van de pizza het verlossende woord: ‘ik heb het wel een beetje gehad’. Hierop zeiden we de manager en de eigenaar gedag en liepen we met pumps in de hand en daardoor kapotte panty’s naar de straat, waar een bevriende fotograaf zijn auto voorreed en ons netjes thuis afzette.

Onderweg vroeg het pizza meisje nog of ik een keer wat leuks cultureels met haar zou willen doen, aangezien ze zich zo stom voelde dat ze hier iedere avond maar met een glas wijn in haar hand stond maar nog niks van Afrika had gezien! Natuurlijk wilde ik dat.

Toen ik eindelijk in bed lag probeerde ik alles tot me door te laten dringen: ik was uitgeweest met een stel bekende modellen uit de bladen, en had de hele avond de meest dure drankjes gekregen zonder één cent (rand) te betalen. Volgende keer had ik waarschijnlijk een gratis testshoot geregeld.

Althans, als mijn kater tegen die tijd verdwenen was en ik weer op mijn voeten zou kunnen lopen. Ik had genoten maar was toch wel erg blij dat ik niet in zo’n modellenappartement was beland. Ik zou me niet voor kunnen stellen dat mijn leven er zo uit zou zien, en was daar eigenlijk wel blij om. Met een tevreden gevoel viel ik in slaap, voorlopig geen alcohol meer voor mij!

Door Maxime Boegem

Maxime Boegem is onze Nederlandse trots in Kaapstad. Of ze nou doorbreekf als model of niet. Meer Maxime lees je hier.