Model Maxime over Castings, Camera’s en Chaos

De modellenwereld in Kaapstad volgens Nederlands mooiste

Hoe kijkt een Nederlands model in Kaapstad aan tegen de modellenwereld in Kaapstad? Zijn Nederlandse fotomodellen anders dan Zuid-Afrikaanse fotomodellen? Ja, zegt Maxime Boegem. De 20-jarige Hilversumse schone kwam begin 2010 naar Kaapstad om het als Nederlands model te maken in de modellenwereld in Kaapstad. Op KaapstadMagazine.nl schrijft ze af en toe over haar belevenissen en ervaringen in de Kaapse modewereld.

Ondanks dat het modeseizoen in Kaapstad zo goed als over is zijn er bij vlagen nog best veel castings. Twee weken terug had ik er zelfs weer eens vier op één dag, waarvan drie allemaal rond dezelfde tijd in de ochtend.

Inderdaad, dat is altijd aardig stressen en keuzes maken, bijvoorbeeld als er eentje uitloopt en je maar één van de twee andere kunt halen. Vorige week had ik een casting voor Feet voetencrème, Dentyne kauwgom, een editorial in een Frans modeblad en een reclame voor Johnson&Johnson.

Maxime’s eerste pedicure!
Daarna hoorde ik van de casting voor Feet, en raakte lichtelijk in paniek aangezien mijn voeten er nou niet echt camera-ready uitzien. Na wat te hebben rondgebeld kon ik gelukkig nog terecht voor een pedicure (de eerste van mijn leven!), en waren mijn voeten daarna schoon maar vooral rood en dik. Dat werd bidden dat ze de volgende ochtend er een beetje normaal uit zouden zien.

Bij binnenkomst zaten er aardig wat meisjes voor me te wachten; ik kreeg bij het intekenen nummer 358. Voor de deur van de studio stond een bak met bruin water en lagen twee handdoeken die ooit wit waren geweest.

De bedoeling was dat ieder model nog even haar voetjes zou wassen voor je naar binnen ging. Ik liet het maar zitten want vermoedde dat mijn voeten er niet beter uit zouden zien nadat er 357 andere meisjes ook hun voeten in hadden gewassen.

Spieken bij de andere modellen: hoe moet dat?
Bij binnenkomst was ik gelukkig niet als eerste aan de beurt zodat ik even kon afkijken wat de andere meisjes moesten doen. Er hingen drie flatscreen tv’s in de studio zodat iedereen op groot scherm kon meekijken wat de cameravrouw filmde. Als model moest je op een wit blok klimmen en daar allerlei gekke poses aannemen om je voeten van iedere kant te laten zien. Vervolgens moest je op het blok gaan zitten en werd de onderkant van je voeten gefilmd, inclusief een close up tussen al je tenen. Je kreeg ook opdracht om te doen alsof je je voeten en handen met een heerlijke crème insmeerde.

Voor het volgende shot moest je twee rollen spelen; eerst het meisje die met vrienden op het strand was en zich schaamde voor haar voeten, en vervolgens het meisje die Feet had gebruikt en van haar voeten hield. Ondanks mijn blaren ging de casting goed, maar tussen deze honderden meisjes maakte ik niet echt veel kans.

Casting #2
Op naar de tweede casting! Gelukkig was deze bij dezelfde studio dus hoefde ik alleen maar een verdieping lager te gaan. Tussendoor moest ik me even snel op de wc omkleden omdat er verschillende kledingvereisten waren. Na het intekenen kreeg ik weer een nummer tussen 400 en 500 en moest ik een uurtje wachten.

Toen we binnenkwamen waren we per drie meisjes aan de beurt. Deze casting werd gehouden door een casting director die ik al meerdere malen had gezien, en zichzelf de quickest man from Cape Town noemt. Deze titel wordt duidelijk als hij begint te praten; hij ratelt in enkele seconden wat het scenario is en voor je met je ogen kunt knipperen roept hij action en krijg je één kans.

Voor deze casting werd ons gezegd dat we drie franse dames waren op een jaren ’50 feestje en met een denkbeeldig drankje en sigaret in de hand stonden te dansen. Zonder muziek. Bij dit soort castings kun je dus geen enkele vorm van schaamte hebben, want zodra ‘action’ geroepen wordt heb je een aantal seconden om jezelf waar te maken.

Ook al zitten er 30 mensen te kijken hoe jij jezelf voor lul zet. Ik zag er de lol wel van in en mocht gelukkig met twee meisjes die daar hetzelfde over dachten dus volgens mij zag het er wel uit alsof we het naar ons zin hadden.

Voor de jury
Na deze casting was ik eigenlijk te laat voor mijn derde, maar ik besloot het er toch nog op te wagen en racete naar de auto. Toen ik aankwam bleek dat deze casting ook was uitgelopen dus na tien minuutjes kon ik naar binnen. De ‘jury’  bestond uit twee franse dames en een mannelijke fotograaf.

Na me vriendelijk hebben voorgesteld keken ze mijn boek in. De dames waren op slag enthousiast maar de fotograaf vond duidelijk dat ik teveel vormen had voor een Frans blad. Ik heb vijf jaar Frans gevolgd op school dus kon door het oppikken van enkele woorden wel enigszins begrijpen wat ze zeiden.

De meisjes kregen hem zover me toch wat te laten passen dus mocht ik door naar de stylist. Die gaf me een bikinibroekje en een tanktop en zei dat hij me zo wel even zou helpen met het witte ding wat hij vast had. Het zag eruit als een groot half ei met twee banden en ik kon me niet voorstellen dat dat op de een of andere manier een modieuze hoed zou worden.

Pardon, ik, zwanger?
Toen ik in de bikini voor hem stond trok hij mijn top omhoog en bond het ding voor mijn buik; ik begreep nu dat ik een zwangere vrouw moest voorstellen en mijn vormen waarschijnlijk daardoor door de dames werden gewaardeerd.

Toen ik weer voor het franse drietal stond waren de dames helemaal enthousiast maar zakte de fotograaf onderuit op zijn stoel en zei in het Frans tegen de dames dat hij mij niet eens wilde fotograferen. Hij werd overgehaald en na een paar foto’s kon ik gelukkig vertrekken, want op deze manier had ik er ook geen zin meer in.

Snel vergeten, en even lunchen voordat ik op moest naar mijn volgende casting. Daar aangekomen zag ik allemaal baby’s dus vroeg ik me af of ik wel bij de juiste casting was beland. Bij het intekenen bleek van wel en na een half uurtje wachten mocht ik naar binnen. Daar zat een heel schattig 2-jarig meisje op een tafel met allemaal speeltjes om zich heen. Haar moeder stond achter de camera als een soort clown op en neer te springen en gekke geluidjes te roepen om het meisje te laten lachen, maar ze trok zich er weinig van aan.

Nog meer moedergevoelens
Ik moest op een stoel achter haar plaatsnemen en doen alsof ik haar moeder was die na even kort met haar gespeeld te hebben haar denkbeeldig zou insmeren met Johnson&Johnson olie en haar haren zou wassen. Gelukkig vond het meisje alles prima en kreeg ik haar aan het lachen dus was de casting zo voorbij. Toen ik wegliep bedacht ik me dat het voor dat meisje best gek moest zijn om door allemaal vreemden te moeten worden aangeraakt, maar dat verklaarde ook de andere baby’s; die waren er als stand-ins voor het geval het meisje zou gaan huilen.  Baby’s hè...

Mijn dag zat erop en ik kon lekker naar huis, morgen weer een nieuw avontuur.

Door Maxime Boegem

---

Maxime Boegem is onze Nederlandse trots in Kaapstad. Of ze nou doorbreekf als model of niet.

Meer over Maxime lees je in onze Tien Vragen aan Maxime. Een avondje met Maxime naar hippe nachtclub St. Yves in Camps Bay? Hoe zo’n avond eruit ziet, lees je hier. En voor de allermooiste close-ups van Maxime bekijk je hier haar portfolio.